MY CRUDDY VALENTINE

Het was met enige benieuwdheid dat ik aan mijn eerste Valentijnsdag in het salon begon. Zouden er veel klanten komen op deze Hoogdag der Opgelegde Romantiek, of juist niet? De omstandigheden wezen op niet veel goeds: het was vakantie, ijzig koud en gevaarlijk op de baan, een stuk van onze straat werd afgesloten voor werken, én dan nog eens een feestdag ... We maakten ons weinig illusies, maar in de hoop dat op zijn minst de eenzame mannen zich die dag nog een tikje eenzamer dan anders zouden voelen, hielden we de moed erin.

Tegen de late namiddag is die moed al bijna opgegeven. De dag lijkt maar niet op gang te komen, zelfs de telefoon staat opvallend stil. Poupette kreunt dat ze naar huis wil. Al voor de zestiende keer. In het voorbije uur. Ze is het beu, het rondhangen, het doelloos surfen op online boetieks, het turen naar het schermpje van de inkomhal, het opsteken en uitdoven van de zoveelste sigaret. Maar dan herpakt ze zichzelf: "Laten we het positief bekijken: ik ben wel blij dat al die klanten die getrouwd zijn, toch één dag op het jaar hun vrouw alle aandacht geven. Dat maakt voor mij al heel veel goed."

Ik geloof haar, dat ze het meent. Ze is niet de eerste die het er over heeft - dat dubbele gevoel bij klanten die een vrouw of een vriendin hebben. "Het zijn jouw zaken niet, en des te beter voor mij dat zo'n man naar hier komt," vindt Pinkie, "Maar als ik erbij stilsta, kan ik het moeilijk krijgen. Voor mij is dit allemaal heel zakelijk - ik moet ook mijn geld verdienen - maar zo'n man, eigenlijk bedriegt die gewoon zijn vrouw, en op een manier bedrieg ik haar ook. Is dat nu mijn schuld? Absoluut niet, maar ik voel me er soms wel schuldig bij ... Ik heb ook een vaste relatie, en ik mag er niet aan denken wat ik zou doen als ik mijn vriend erop zou betrappen naar een zaak als deze te gaan. Ook al is het 'maar een massage'."

'Maar een massage'; een kleine rondvraag leert dat het bij getrouwde klanten het favoriete excuus is om hun bezoekjes goed te praten. De grijze zone van het erotisch massagesalon leent zich perfect tot hun logica: ze gaan niet naar de hoeren en hebben ook geen minnares waar ze verliefd op zijn, alles verloopt zonder seks of gevoelens - in de enge zin van het woord. Zolang hun partner geen lastige vragen gaat stellen, kan het toch geen kwaad?

 

'Mijn vrouw begrijpt me niet', in al zijn varianten, is dan weer een mooie tweede. Zonder hiermee de heren die zich van dit flauw excuus bedienen nog wat meer te willen steunen ... in sommige gevallen hebben ze gelijk. 

Zo vertelde Kimora Liu me het verhaal van P. ; een man die ik ken als een opgewekte, vriendelijke vent, een plezier om te mogen ontvangen (Al een geluk - hij staat drie of vier keer per week aan de deur). "Hij liet me de foto's van zijn vrouw zien: echt een mooie, knappe dame, waar zelfs zijn vrienden jaloers op zijn. Maar ze is superconservatief en heel preuts opgevoed, en altijd zo gebleven. Ze hebben al drie jaar geen seks gehad! En als hij daar met haar nog maar over wil praten, vindt ze hem een ordinaire vetzak." Tja, als zo'n man dan ontdekt dat er zoiets bestaat als erotische massagesalons, waar hij met alle égards wordt behandeld, helemaal in de watten wordt gelegd en de aandacht en affectie van mooie, lieve meisjes zomaar kan kopen ... Je moet al van hele slechte wil zijn om hem dat kwalijk te nemen. "Hij had tot voor enkele maanden geleden nooit kunnen denken dat hij in een bordeel of een salon zou binnenstappen, maar nu is hij er helemaal aan verslaafd. In zijn omgeving merkt iedereen ondertussen dat hij een stuk vrolijker rondloopt dan vroeger - zelfs zijn vrouw. 'Dan zit ik daar te grijnzen, en moet ik een domme mop bedenken om te doen alsof ik daar om zat te lachen,' zei hij laatst." Brengt me op een idee: hem als extra service een lijstje excuus-grapjes aanbieden. Voorstellen mogen worden ingestuurd.

In de avond wordt het plots veel drukker. We lijken de grens van twintig klanten zelfs te gaan halen! Ons idealistisch beeld van mannen op Valentijn wordt dan weer aan diggelen geslagen. Opnieuw laat ik Kimora aan het woord na een afspraak met haar vaste klant S. :  "Hij heeft een vrouw, en hij zegt dat hij heel gelukkig getrouwd is. Ik vroeg hem - ik ken hem ondertussen goed - of hij vanavond niet bij haar moest zijn? 'Ach, ze heeft bloemen en een cadeau gehad. Zij blij, nu ik blij.' En dat vond hij niet meer dan normaal."

Maar zo romantisch!