MY CRUDDY VALENTINE

Het was met enige benieuwdheid dat ik aan mijn eerste Valentijnsdag in het salon begon. Zouden er veel klanten komen op deze Hoogdag der Opgelegde Romantiek, of juist niet? De omstandigheden wezen op niet veel goeds: het was vakantie, ijzig koud en gevaarlijk op de baan, een stuk van onze straat werd afgesloten voor werken, én dan nog eens een feestdag ... We maakten ons weinig illusies, maar in de hoop dat op zijn minst de eenzame mannen zich die dag nog een tikje eenzamer dan anders zouden voelen, hielden we de moed erin.

Tegen de late namiddag is die moed al bijna opgegeven. De dag lijkt maar niet op gang te komen, zelfs de telefoon staat opvallend stil. Poupette kreunt dat ze naar huis wil. Al voor de zestiende keer. In het voorbije uur. Ze is het beu, het rondhangen, het doelloos surfen op online boetieks, het turen naar het schermpje van de inkomhal, het opsteken en uitdoven van de zoveelste sigaret. Maar dan herpakt ze zichzelf: "Laten we het positief bekijken: ik ben wel blij dat al die klanten die getrouwd zijn, toch één dag op het jaar hun vrouw alle aandacht geven. Dat maakt voor mij al heel veel goed."

Ik geloof haar, dat ze het meent. Ze is niet de eerste die het er over heeft - dat dubbele gevoel bij klanten die een vrouw of een vriendin hebben. "Het zijn jouw zaken niet, en des te beter voor mij dat zo'n man naar hier komt," vindt Pinkie, "Maar als ik erbij stilsta, kan ik het moeilijk krijgen. Voor mij is dit allemaal heel zakelijk - ik moet ook mijn geld verdienen - maar zo'n man, eigenlijk bedriegt die gewoon zijn vrouw, en op een manier bedrieg ik haar ook. Is dat nu mijn schuld? Absoluut niet, maar ik voel me er soms wel schuldig bij ... Ik heb ook een vaste relatie, en ik mag er niet aan denken wat ik zou doen als ik mijn vriend erop zou betrappen naar een zaak als deze te gaan. Ook al is het 'maar een massage'."

'Maar een massage'; een kleine rondvraag leert dat het bij getrouwde klanten het favoriete excuus is om hun bezoekjes goed te praten. De grijze zone van het erotisch massagesalon leent zich perfect tot hun logica: ze gaan niet naar de hoeren en hebben ook geen minnares waar ze verliefd op zijn, alles verloopt zonder seks of gevoelens - in de enge zin van het woord. Zolang hun partner geen lastige vragen gaat stellen, kan het toch geen kwaad?

 

'Mijn vrouw begrijpt me niet', in al zijn varianten, is dan weer een mooie tweede. Zonder hiermee de heren die zich van dit flauw excuus bedienen nog wat meer te willen steunen ... in sommige gevallen hebben ze gelijk. 

Zo vertelde Kimora Liu me het verhaal van P. ; een man die ik ken als een opgewekte, vriendelijke vent, een plezier om te mogen ontvangen (Al een geluk - hij staat drie of vier keer per week aan de deur). "Hij liet me de foto's van zijn vrouw zien: echt een mooie, knappe dame, waar zelfs zijn vrienden jaloers op zijn. Maar ze is superconservatief en heel preuts opgevoed, en altijd zo gebleven. Ze hebben al drie jaar geen seks gehad! En als hij daar met haar nog maar over wil praten, vindt ze hem een ordinaire vetzak." Tja, als zo'n man dan ontdekt dat er zoiets bestaat als erotische massagesalons, waar hij met alle égards wordt behandeld, helemaal in de watten wordt gelegd en de aandacht en affectie van mooie, lieve meisjes zomaar kan kopen ... Je moet al van hele slechte wil zijn om hem dat kwalijk te nemen. "Hij had tot voor enkele maanden geleden nooit kunnen denken dat hij in een bordeel of een salon zou binnenstappen, maar nu is hij er helemaal aan verslaafd. In zijn omgeving merkt iedereen ondertussen dat hij een stuk vrolijker rondloopt dan vroeger - zelfs zijn vrouw. 'Dan zit ik daar te grijnzen, en moet ik een domme mop bedenken om te doen alsof ik daar om zat te lachen,' zei hij laatst." Brengt me op een idee: hem als extra service een lijstje excuus-grapjes aanbieden. Voorstellen mogen worden ingestuurd.

In de avond wordt het plots veel drukker. We lijken de grens van twintig klanten zelfs te gaan halen! Ons idealistisch beeld van mannen op Valentijn wordt dan weer aan diggelen geslagen. Opnieuw laat ik Kimora aan het woord na een afspraak met haar vaste klant S. :  "Hij heeft een vrouw, en hij zegt dat hij heel gelukkig getrouwd is. Ik vroeg hem - ik ken hem ondertussen goed - of hij vanavond niet bij haar moest zijn? 'Ach, ze heeft bloemen en een cadeau gehad. Zij blij, nu ik blij.' En dat vond hij niet meer dan normaal."

Maar zo romantisch!

Patsertje

PATSERTJE

Hij is jonger dan ik, en twee koppen kleiner. Maar als hij het salon binnenwandelt, vult zijn ego de hele ontvangstruimte. Zelfs voor ik hem maar kan begroeten neemt hij het zaakje over: "Voor mij een gin-tonic, en ik ga even naar het toilet, ja?" Hij doet het net niet met een vingerknip. (terzijde: Mannen, voor je naar een erotisch massagesalon gaat, zorg dat je al naar de wc bent geweest. Moet je toch, gaan de meisjes ervan uit dat je je aan het aftrekken bent.) Met ont-zet-tend veel spijt deel ik mee dat we noch gin, noch tonic in huis hebben en vraag bijna of hij niet liever een Fristi wou. Hoe strak en chique zijn pak ook zit boven die hippe sneakers, het is en blijft een broekvent. Een arrogante blaaskaak. Een rotverwende melkmuil. Een patsertje.

Het was aan hem dat ik moest denken toen ik las over de 'Operatie Patser'. Blijkbaar vult de Antwerpse politie het begrip 'patser' iets minder ruim in dan ik. Voor mij slaat het immers op de voltallige groep van mensen die gelooft dat ze betere mensen zijn omdat ze meer en/of dure spullen hebben, en dus ook de constante nood voelen om dit te etaleren. Als ik naar patsers moest zoeken, ging ik kijken in Brasschaat of Knokke. Niet in Borgerhout.

Voor ik ga klinken als Wouter Van Besien (God beware me): ik trek ook mijn wenkbrauwen op als ik zo'n licht getint piepkuiken met een grote BMW zie rijden. En laten we niet flauw doen; er zijn vast veel nijvere jongens die hem vijfdehands hebben gekocht en zelf hebben opgeknapt; er zijn vast veel gasten die zo'n wagen lenen voor een weekend; er zijn er die hem hebben gekregen van familie ... maar er zijn er ook veel die hem hebben gekocht met 'easy money'. Wij zien ze namelijk ook, de kereltjes die een stapeltje verkreukelde briefjes uit hun Burberry man-purse halen om hun massage te betalen. De straatdealertjes, de handtassendiefjes, de brommerjatters. Zolang ze de meisjes deftig behandelen en de gouden Boeddhabeeldjes laten staan, maakt het voor ons niet uit waar ze hun geld hebben gehaald - mijn diepste excuses, procureur Dams, maar dat zijn nu eens echt mijn zaken niet.

Want voor elke BMW die door Borgerhout puft terwijl 'Niggaz in Paris' door de open raampjes knalt, sjezen er vijf over de snelweg met 'Ode aan die Freude' in het perfect afgestelde geluidssysteem - waarvan je mij met de beste wil van de wereld niet kan laten geloven dat die alle vijf op 100 procent legale wijze verworven zijn. Frauderende zelfstandigen, corrupte douaniers, succesvolle oplichters en ga zo maar voort, zien er natuurlijk minder verdacht uit dan een jong Marrokkaantje. Gaan zij ook worden tegengehouden door de agenten van Operatie Patser? Worden deze criminelen er ook uitgepikt? Of hoeft het niet zo: ze zijn immers wat ouder, blank en hebben een pak aan. Het plaatje klopt. 'De burger' hoeft zich niet te ergeren.

Een tip voor alle jonge en/of andersgekleurde eigenaars van dure wagens: draag een pak achter het stuur. Blijkbaar is de Antwerpse politie fashion police geworden.

On Selling Sex

ON SELLING SEX

'Sex sells', zo luidt het bekende adagium in marketing, en getuige het aantal affiches met halfnaakte, geil voor zich uitstarende vrouwen in het straatbeeld (of dat nu voor een kledingmerk, parfumlijn of meubelwinkel is, lijkt hen weinig te kunnen schelen) zit er toch iets van waarheid in. Maar wat als net seks het product is dat je moet verkopen? Maakt het dat er gemakkelijker op, of juist niet?

De tijd dat je een rood lampje achter je ruit moest aanknippen en de klanten vanzelf kwamen, is al lang voorbij. Het aantal plekken waar je nog letterlijk een uitstalraam voor je winkeltje mag installeren, is zwaar beperkt sinds de 'tippelzones' werden geïnstalleerd. Nu ook de lokale advertentiekranten één voor één een onopgemerkte dood sterven, verplaatst het hele erotische advertentiegebeuren zich mee naar het internet.

Veel werk komt er op het eerste zicht niet bij kijken. Je meldt je aan op een site, schrijft een tekstje, toont wat bloot voor een foto, contactgegevens invullen, en klaar! Laat die hitsige venten maar komen! Makkelijk, toch? 

Schijn bedriegt; net zoals bij het examen fysica waar je een minuut voor de deadline van ontdekte dat er ook op de achterkant van het blad nog vragen stonden, lijkt ook online adverteren tè gemakkelijk. De concurrentie op deze sites is moordend. Tegen dat jouw ad-je verwerkt is, zijn er vijf nieuwe gepubliceerd en hangt de jouwe al ergens halverwege de lijst te bungelen. Verschuift je bericht naar een volgende pagina, kijkt geen kat er meer naar. Daar sta je dan, met je slecht belichte tiet en je titel met een dt-fout in. Drie dagen later heb je tweeënveertig views gehad en geen enkele serieuze klant aan de lijn.

Voor seksadvertenties geldt hetzelfde als voor elke andere reclamecampagne: zonder enige marketingstrategie haal je het niet. In de eerste plaats moet je een duidelijke doelgroep voor ogen hebben. Waar je in principe een dienst aanbiedt aan alle meerderjarige mannen op zoek naar een verzetje, heeft een bepaald soort man je voorkeur: liefst eentje met geld, die wat verzorgd en beleefd is. Wat voor klanten je beoogt, bepaalt hoe je jezelf moet introduceren. Met een titel als 'GEILE HOER KOM ME NEUKE 50 EURO DOET ALELS' maak je minder kans om een rijke, nette zakenman aan te trekken, dat spreekt voor zich.

Jammer genoeg zijn er niet genoeg rijke, nette zakenmannen in het land om er een exclusief én winstgevend klantenbestand uit op te bouwen. Het zijn meestal ook niet deze mannen die op gratisseksads.be de mogelijkheden afschuimen - zij komen eerder op aanraden van een collega of worden gedropt door een taxichauffeur. Nee, de groep die je op het internet moet zien te werven zijn de mannen die ofwel rijk, ofwel net, ofwel zakenman zijn en van zichzelf geloven dat ze de drie combineren. Hùn aandacht moet je trekken, tot hùn verbeelding moet je spreken. Dan gebruik je woorden zoals 'luxe' en 'oase', 'sensueel', 'teder', 'zwoel' of mijn huidige favoriet : 'wuft'. Klein voorbeeldje?

"Je komt binnen in een andere wereld, een wereld van schoonheid en rust. Voel je hoe alle spanning van je afvalt? Je kijkt je ogen uit: het prachtige decor overtreft je stoutste dromen. Nooit eerder zag je zo’n luxe. 

Ze waren al op je aan het wachten, de liefste masseuses van Antwerpen en omstreken, klaar om je helemaal te verwennen. Het begint met een knipoog, een aanraking, een streling, en het eindigt …

Dompel je onder in de exotische wereld van ***, het eerste vijf sterren massagesalon van Antwerpen. *** : stijlvol genieten van een erotisch hoogtepunt."

Dankzij het internet is het adverteren van erotische diensten een stuk gemakkelijker geworden, in die zin dat je er een eenvoudig en goedkoop kanaal aan hebt waar je een gigantisch aantal potentiële klanten mee bereikt. Maar deze daadwerkelijk overtuigen om ook naar je toe te komen vraagt om heel wat tijd, inspanning en denkwerk. Weten wie je op welke site en op welke manier moet aanspreken en toch een coherent beeld bewaren, opvallen en aandacht trekken zonder afbreuk te doen aan het imago van je brand... Het is een kunst op zich. Sex sells, jawel, maar niet van zichzelf.

Hoeren

Hoeren

's Ochtends aan de schoolpoort vraagt één van de moeders of ik naar mijn werk moet. "Nee, vandaag niet naar de hoeren," zeg ik, "Morgen pas."

Met een lachje, of een plagende stoot. Dan mag het. Of als ze het zelf zeggen. Maar voor de rest zijn ze er strenger op dan afro-amerikanen op het N-woord: durf een erotisch masseuse niet zomaar 'hoer' noemen! "Hoeren, dat zijn de vrouwen die het voor niks doen."

Waar nu precies de grens ligt, is weinig duidelijk. Een erotisch massagesalon is een grijze zone bij uitstek. Geen bordeel, maar nu ook weer geen wellness-center. Geen prostitutie, maar wel betaald contact. Er gebeuren intieme handelingen, maar je komt er niet om te neuken - daarvoor kan je terecht in de clubs of de privé's. Waar de dames volgens de Nederlandse wet desondanks onder de 'sekswerkers' vallen, bestaat er in België niet eens een legaal statuut voor hen; wat de meisjes dan weer de vrijheid geeft om hun job zelf te interpreteren.

Dat is het in de eerste plaats, namelijk : een job. Voor sommigen onder hen zelfs, een job als een ander. Ze doen het heus niet alleen omdat ze niets anders kunnen, maar omdat ze er goed in zijn en er een aardige bijverdienste aan over houden. Verschillende masseuses hebben nog een andere baan, onder wie een therapeute, een lerares, een vertegenwoordigster en zelfs een boekhoudster. "En weet je wat nu het rare is?" Rio lacht verlegen als ze het toegeeft: "Ik doe dit veel liever. In mijn andere job zit ik met constante stress, en onzekerheid of ik het wel goed doe, maar hier, wel, je weet meteen of je klant tevreden is (knipoogt). Elke avond vertrek ik hier met een goed gevoel. Ik kom hier eigenlijk, ja, opladen. Is dat vreemd?"

Langs de andere kant hebben de meeste meisjes wel ervaring in de sector, als danseres, uitzuipster of 'doing the windows'. (In haar eerste les Nederlands van de inburgeringscursus had Morticia destijds trots haar kennis van de taal geëtaleerd: "Paaipen dertig euro, neuken vaaiftig." De lerares kon er minder mee lachen dan de rest van de klas.) Sexy Lexy herinnert zich hoe zij erin rolde: "Toen ik net begon, werkte ik twee dagen in een privé-huis voor ik hoorde dat er zoiets bestond als massagesalons. Ik heb mijn biezen gepakt, wat telefoontjes gepleegd en de dag erop was ik aan het masseren!" Voor haar was de keuze snel gemaakt. "Je moet natuurlijk zien dat je op een goede plek zit, in een salon waar je redelijke afspraken hebt en waar genoeg klanten komen. Maar voor dat beetje dat ik meer zou verdienen als 'prostituee', daar heb ik het niet voor over." Is het een gevoel van schaamte dat hen uit die tak van de erotische sector houdt? Met een zucht steekt Rio haar sigaret aan. "Het sociale stigma speelt wel een rol, ja. Op mijn andere job mogen ze dit absoluut niet weten, en in mijn familie al helemaal niet. Mensen denken meteen verkeerde dingen, ze nemen altijd het ergste aan ..."

Voor we hier verder op kunnen ingaan, wordt ze weggeroepen: haar afspraak is gearriveerd. Nadat ze 'Rudy - 16u15, 45 minuten Body Slide' naar de kamer heeft gebracht en onder de douche heeft gezet, komt ze toch nog even naar de living om haar sigaret op te roken. "Weet je nu wat? Die klant, dat is die gast die zo zot is van mij! Hij heeft een valse naam gebruikt. My God, die is gestoord." Blijkbaar komt hij de laatste tijd twee of drie keer per week voor haar, overlaadt haar met cadeautjes, heeft al zijn vrienden over haar verteld en staat nu op punt van scheiden met zijn vrouw - voor haar. Sexy Lexy en ik kunnen haar geen ongelijk geven: die is gestoord. "Dat begrijp je toch niet? Mannen die verliefd worden op een hoer?"

Zie je? Om een punt te maken. Dan mag het wel.

Racisme op de werkvloer

Racisme op de werkvloer

Donderdagavond - tegen sluitingstijd aan. Na een hele dag aan de receptie te staan zonder noemenswaardige problemen, ga ik nietsvermoedend de deur opendoen. Het rumoer in het halletje voorspelde weinig goeds, en inderdaad, ik word verwelkomd door drie grijnzende, ietwat opgefokte gladde jongensgezichten. Geheel naar het cliché van hun Formerly Known As allochtone afkomst lopen ze breed uitwaaierend binnen, grabbelen onderweg een hand muntjes uit het snoepschaaltje en ploffen languit neer op de klantenzetel. Als ik de meisjes ga halen om zich voor te stellen, weigeren ze ronduit: "Die gasten komen hier alleen om ons belachelijk te maken, die had je niet eens moeten binnenlaten."

Terwijl twee van hen het er dan toch maar op wagen (het was niet zo'n drukke dag vandaag) blijf ik in de buurt hangen, en ik hoor hoe ze met drukke stemmetjes de dames beoordelen : "Amai, ze halen de lelijkste van den hoop weer eens boven!" Als ik op de duur tussenkom, krijg ik de volle lading: "Hebt u dat gezien, mevrouw? Die laatste, wie denkt die dat ze is?" "Die meisjes hebben geen respect voor ons!" "Wilt u voor mij iets aan die met haar krullen zeggen? U mag zeggen dat ze een kutwijf is." "En gij? Zijt gij hier nieuw ofwa?" "Of zijt gij stagaire ofzo?" (minachtend lachje) "Ja jonge, da is."  "Wij komen hier elken dag, ik heb u nog nooit gezien." "Die andere vrouwen hier, amai. (maakt gebaar van : 'piekfijn in orde') Maar gij, echt, waardeloos." "En ge moet uw haar eens kammen, het ligt overhoop." Als ik ze met mijn überklantvriendelijke glimlach heb duidelijk gemaakt dat we van hun gedrag niet gediend zijn en ze rustig naar buiten heb begeleid, knallen ze de deur achter zich dicht. Om daarna luidkeels in koor te brullen : "RACISTEN!!!"

Het salon staat open voor iedereen; het enige waar wij op discrimineren is leeftijd - je moet nog steeds meerderjarig zijn. In een multiculturele stad als Antwerpen bereik je dan ook een zeer divers cliënteel, en elke klant wordt bij ons met dezelfde égards ontvangen. Los van de kleur van je huid, je ouderdom, je gewicht, de lengte van je lul of de autosleutel waar je mee staat te zwaaien. Maar als jij je als een hufter gedraagt, is het wel afgelopen.

Ik ken Marokkaanse klanten die heel beleefd en vriendelijk, als een ware gentleman, hun meisje uitkiezen en haar ook op de kamer uiterst respectvol behandelen. Er zijn ook Indische klanten die niet arrogant komen binnenwaaien en het personeel niet noodzakelijk als een vod behandelen. Er zijn ook Nederlanders die niet moeilijk gaan doen over de prijs van een kwartier extra, en Belgen die niet achteraf komen zeuren over een detail dat niet naar hun zin was (dat de handdoek in de douche naar nicotine stonk, bijvoorbeeld). En de Afrikanen die er komen, zijn zowiezo al uitzonderingen op de regel.

Ik ken hen natuurlijk alleen van aan de telefoon, of van de weg naar de deur tot aan de kamer. Maar al wat er aan vooroordelen tegenover mannen van alle nationaliteiten en culturen in de wereld heerst, wordt door mijn groepje ervaringsdeskundigen voornamelijk bevestigd. "Ze zijn niet allemaal zo, maar ..." Wat me deed denken aan de Italiaan die me ging bewijzen 'dat niet alle Italianen vrouwenversierders zijn' door me vervolgens, jawel, te versieren. Voor een deel kan je het op iets als een self-fulfilling prophecy steken, en hoe iemand is, is hoe zijn omgeving hem gemaakt heeft - dat idee, maar eens je zelf niet meer doorhebt tot wat voor een cliché je bent vervallen, hoef je bij mij niet over vooroordelen te komen zeuren.

Ik kijk al uit naar mijn eerste Amerikaanse klant, die alles 'amazing' en 'awesome' zal vinden.