Racisme op de werkvloer

Racisme op de werkvloer

Donderdagavond - tegen sluitingstijd aan. Na een hele dag aan de receptie te staan zonder noemenswaardige problemen, ga ik nietsvermoedend de deur opendoen. Het rumoer in het halletje voorspelde weinig goeds, en inderdaad, ik word verwelkomd door drie grijnzende, ietwat opgefokte gladde jongensgezichten. Geheel naar het cliché van hun Formerly Known As allochtone afkomst lopen ze breed uitwaaierend binnen, grabbelen onderweg een hand muntjes uit het snoepschaaltje en ploffen languit neer op de klantenzetel. Als ik de meisjes ga halen om zich voor te stellen, weigeren ze ronduit: "Die gasten komen hier alleen om ons belachelijk te maken, die had je niet eens moeten binnenlaten."

Terwijl twee van hen het er dan toch maar op wagen (het was niet zo'n drukke dag vandaag) blijf ik in de buurt hangen, en ik hoor hoe ze met drukke stemmetjes de dames beoordelen : "Amai, ze halen de lelijkste van den hoop weer eens boven!" Als ik op de duur tussenkom, krijg ik de volle lading: "Hebt u dat gezien, mevrouw? Die laatste, wie denkt die dat ze is?" "Die meisjes hebben geen respect voor ons!" "Wilt u voor mij iets aan die met haar krullen zeggen? U mag zeggen dat ze een kutwijf is." "En gij? Zijt gij hier nieuw ofwa?" "Of zijt gij stagaire ofzo?" (minachtend lachje) "Ja jonge, da is."  "Wij komen hier elken dag, ik heb u nog nooit gezien." "Die andere vrouwen hier, amai. (maakt gebaar van : 'piekfijn in orde') Maar gij, echt, waardeloos." "En ge moet uw haar eens kammen, het ligt overhoop." Als ik ze met mijn überklantvriendelijke glimlach heb duidelijk gemaakt dat we van hun gedrag niet gediend zijn en ze rustig naar buiten heb begeleid, knallen ze de deur achter zich dicht. Om daarna luidkeels in koor te brullen : "RACISTEN!!!"

Het salon staat open voor iedereen; het enige waar wij op discrimineren is leeftijd - je moet nog steeds meerderjarig zijn. In een multiculturele stad als Antwerpen bereik je dan ook een zeer divers cliënteel, en elke klant wordt bij ons met dezelfde égards ontvangen. Los van de kleur van je huid, je ouderdom, je gewicht, de lengte van je lul of de autosleutel waar je mee staat te zwaaien. Maar als jij je als een hufter gedraagt, is het wel afgelopen.

Ik ken Marokkaanse klanten die heel beleefd en vriendelijk, als een ware gentleman, hun meisje uitkiezen en haar ook op de kamer uiterst respectvol behandelen. Er zijn ook Indische klanten die niet arrogant komen binnenwaaien en het personeel niet noodzakelijk als een vod behandelen. Er zijn ook Nederlanders die niet moeilijk gaan doen over de prijs van een kwartier extra, en Belgen die niet achteraf komen zeuren over een detail dat niet naar hun zin was (dat de handdoek in de douche naar nicotine stonk, bijvoorbeeld). En de Afrikanen die er komen, zijn zowiezo al uitzonderingen op de regel.

Ik ken hen natuurlijk alleen van aan de telefoon, of van de weg naar de deur tot aan de kamer. Maar al wat er aan vooroordelen tegenover mannen van alle nationaliteiten en culturen in de wereld heerst, wordt door mijn groepje ervaringsdeskundigen voornamelijk bevestigd. "Ze zijn niet allemaal zo, maar ..." Wat me deed denken aan de Italiaan die me ging bewijzen 'dat niet alle Italianen vrouwenversierders zijn' door me vervolgens, jawel, te versieren. Voor een deel kan je het op iets als een self-fulfilling prophecy steken, en hoe iemand is, is hoe zijn omgeving hem gemaakt heeft - dat idee, maar eens je zelf niet meer doorhebt tot wat voor een cliché je bent vervallen, hoef je bij mij niet over vooroordelen te komen zeuren.

Ik kijk al uit naar mijn eerste Amerikaanse klant, die alles 'amazing' en 'awesome' zal vinden.