Hoeren

Hoeren

's Ochtends aan de schoolpoort vraagt één van de moeders of ik naar mijn werk moet. "Nee, vandaag niet naar de hoeren," zeg ik, "Morgen pas."

Met een lachje, of een plagende stoot. Dan mag het. Of als ze het zelf zeggen. Maar voor de rest zijn ze er strenger op dan afro-amerikanen op het N-woord: durf een erotisch masseuse niet zomaar 'hoer' noemen! "Hoeren, dat zijn de vrouwen die het voor niks doen."

Waar nu precies de grens ligt, is weinig duidelijk. Een erotisch massagesalon is een grijze zone bij uitstek. Geen bordeel, maar nu ook weer geen wellness-center. Geen prostitutie, maar wel betaald contact. Er gebeuren intieme handelingen, maar je komt er niet om te neuken - daarvoor kan je terecht in de clubs of de privé's. Waar de dames volgens de Nederlandse wet desondanks onder de 'sekswerkers' vallen, bestaat er in België niet eens een legaal statuut voor hen; wat de meisjes dan weer de vrijheid geeft om hun job zelf te interpreteren.

Dat is het in de eerste plaats, namelijk : een job. Voor sommigen onder hen zelfs, een job als een ander. Ze doen het heus niet alleen omdat ze niets anders kunnen, maar omdat ze er goed in zijn en er een aardige bijverdienste aan over houden. Verschillende masseuses hebben nog een andere baan, onder wie een therapeute, een lerares, een vertegenwoordigster en zelfs een boekhoudster. "En weet je wat nu het rare is?" Rio lacht verlegen als ze het toegeeft: "Ik doe dit veel liever. In mijn andere job zit ik met constante stress, en onzekerheid of ik het wel goed doe, maar hier, wel, je weet meteen of je klant tevreden is (knipoogt). Elke avond vertrek ik hier met een goed gevoel. Ik kom hier eigenlijk, ja, opladen. Is dat vreemd?"

Langs de andere kant hebben de meeste meisjes wel ervaring in de sector, als danseres, uitzuipster of 'doing the windows'. (In haar eerste les Nederlands van de inburgeringscursus had Morticia destijds trots haar kennis van de taal geëtaleerd: "Paaipen dertig euro, neuken vaaiftig." De lerares kon er minder mee lachen dan de rest van de klas.) Sexy Lexy herinnert zich hoe zij erin rolde: "Toen ik net begon, werkte ik twee dagen in een privé-huis voor ik hoorde dat er zoiets bestond als massagesalons. Ik heb mijn biezen gepakt, wat telefoontjes gepleegd en de dag erop was ik aan het masseren!" Voor haar was de keuze snel gemaakt. "Je moet natuurlijk zien dat je op een goede plek zit, in een salon waar je redelijke afspraken hebt en waar genoeg klanten komen. Maar voor dat beetje dat ik meer zou verdienen als 'prostituee', daar heb ik het niet voor over." Is het een gevoel van schaamte dat hen uit die tak van de erotische sector houdt? Met een zucht steekt Rio haar sigaret aan. "Het sociale stigma speelt wel een rol, ja. Op mijn andere job mogen ze dit absoluut niet weten, en in mijn familie al helemaal niet. Mensen denken meteen verkeerde dingen, ze nemen altijd het ergste aan ..."

Voor we hier verder op kunnen ingaan, wordt ze weggeroepen: haar afspraak is gearriveerd. Nadat ze 'Rudy - 16u15, 45 minuten Body Slide' naar de kamer heeft gebracht en onder de douche heeft gezet, komt ze toch nog even naar de living om haar sigaret op te roken. "Weet je nu wat? Die klant, dat is die gast die zo zot is van mij! Hij heeft een valse naam gebruikt. My God, die is gestoord." Blijkbaar komt hij de laatste tijd twee of drie keer per week voor haar, overlaadt haar met cadeautjes, heeft al zijn vrienden over haar verteld en staat nu op punt van scheiden met zijn vrouw - voor haar. Sexy Lexy en ik kunnen haar geen ongelijk geven: die is gestoord. "Dat begrijp je toch niet? Mannen die verliefd worden op een hoer?"

Zie je? Om een punt te maken. Dan mag het wel.

Racisme op de werkvloer

Racisme op de werkvloer

Donderdagavond - tegen sluitingstijd aan. Na een hele dag aan de receptie te staan zonder noemenswaardige problemen, ga ik nietsvermoedend de deur opendoen. Het rumoer in het halletje voorspelde weinig goeds, en inderdaad, ik word verwelkomd door drie grijnzende, ietwat opgefokte gladde jongensgezichten. Geheel naar het cliché van hun Formerly Known As allochtone afkomst lopen ze breed uitwaaierend binnen, grabbelen onderweg een hand muntjes uit het snoepschaaltje en ploffen languit neer op de klantenzetel. Als ik de meisjes ga halen om zich voor te stellen, weigeren ze ronduit: "Die gasten komen hier alleen om ons belachelijk te maken, die had je niet eens moeten binnenlaten."

Terwijl twee van hen het er dan toch maar op wagen (het was niet zo'n drukke dag vandaag) blijf ik in de buurt hangen, en ik hoor hoe ze met drukke stemmetjes de dames beoordelen : "Amai, ze halen de lelijkste van den hoop weer eens boven!" Als ik op de duur tussenkom, krijg ik de volle lading: "Hebt u dat gezien, mevrouw? Die laatste, wie denkt die dat ze is?" "Die meisjes hebben geen respect voor ons!" "Wilt u voor mij iets aan die met haar krullen zeggen? U mag zeggen dat ze een kutwijf is." "En gij? Zijt gij hier nieuw ofwa?" "Of zijt gij stagaire ofzo?" (minachtend lachje) "Ja jonge, da is."  "Wij komen hier elken dag, ik heb u nog nooit gezien." "Die andere vrouwen hier, amai. (maakt gebaar van : 'piekfijn in orde') Maar gij, echt, waardeloos." "En ge moet uw haar eens kammen, het ligt overhoop." Als ik ze met mijn überklantvriendelijke glimlach heb duidelijk gemaakt dat we van hun gedrag niet gediend zijn en ze rustig naar buiten heb begeleid, knallen ze de deur achter zich dicht. Om daarna luidkeels in koor te brullen : "RACISTEN!!!"

Het salon staat open voor iedereen; het enige waar wij op discrimineren is leeftijd - je moet nog steeds meerderjarig zijn. In een multiculturele stad als Antwerpen bereik je dan ook een zeer divers cliënteel, en elke klant wordt bij ons met dezelfde égards ontvangen. Los van de kleur van je huid, je ouderdom, je gewicht, de lengte van je lul of de autosleutel waar je mee staat te zwaaien. Maar als jij je als een hufter gedraagt, is het wel afgelopen.

Ik ken Marokkaanse klanten die heel beleefd en vriendelijk, als een ware gentleman, hun meisje uitkiezen en haar ook op de kamer uiterst respectvol behandelen. Er zijn ook Indische klanten die niet arrogant komen binnenwaaien en het personeel niet noodzakelijk als een vod behandelen. Er zijn ook Nederlanders die niet moeilijk gaan doen over de prijs van een kwartier extra, en Belgen die niet achteraf komen zeuren over een detail dat niet naar hun zin was (dat de handdoek in de douche naar nicotine stonk, bijvoorbeeld). En de Afrikanen die er komen, zijn zowiezo al uitzonderingen op de regel.

Ik ken hen natuurlijk alleen van aan de telefoon, of van de weg naar de deur tot aan de kamer. Maar al wat er aan vooroordelen tegenover mannen van alle nationaliteiten en culturen in de wereld heerst, wordt door mijn groepje ervaringsdeskundigen voornamelijk bevestigd. "Ze zijn niet allemaal zo, maar ..." Wat me deed denken aan de Italiaan die me ging bewijzen 'dat niet alle Italianen vrouwenversierders zijn' door me vervolgens, jawel, te versieren. Voor een deel kan je het op iets als een self-fulfilling prophecy steken, en hoe iemand is, is hoe zijn omgeving hem gemaakt heeft - dat idee, maar eens je zelf niet meer doorhebt tot wat voor een cliché je bent vervallen, hoef je bij mij niet over vooroordelen te komen zeuren.

Ik kijk al uit naar mijn eerste Amerikaanse klant, die alles 'amazing' en 'awesome' zal vinden.

Best. Birthday. Ever.

Best. Birthday. Ever.

Mensen die me vroegen wat ik ging doen om mijn verjaardag te vieren, trokken steevast een meelevend gezicht als ik vertelde dat ik een ganse dag moest werken. Laat ik jullie aan de hand van mijn dagverloop gisteren duidelijk maken waarom ik er bewust voor heb gekozen om die bijzondere dag op mijn werk door te brengen, en waarom mijn job (telefoniste, adverteerster en back-office medewerker in een erotisch massagesalon) op die van Hugh Hefner en Serge Simonart na, de beste ter wereld is.

Ondanks mijn stop in de supermarkt om voor Mama Mariah brood, kaas en citroenen te kopen, kom ik mooi op tijd aan. Terwijl ik koffie maak, druppelen de meisjes één voor één binnen. Aanvankelijk rustig, tot Sexy Lexy met haar bulldozer van enthousiasme komt binnengewalst en me rond de nek vliegt: "HAPPY BIRTHDAY BIG SIS!" - Ik heb haar geadopteerd als kleine zusje. "Wat? Is het vandààg uw verjaardag?" Her Highness kijkt me bijna boos aan: "Ik had nog een fles champagne staan thuis!" De hele dag lang krijg ik zoenen en complimenten, verjaardagsodes in ware Marylin Monroe-stijl en cadeautjes. De schatten hadden samengelegd, en hoewel ik in principe het hele verjaardagskaart-concept achterhaald vind, hou ik de gigantische kaart die ze allemaal getekend hebben, mijn leven lang bij.

Die ochtend in mijn inbox: een mail van een klant. De man was al eens langsgeweest en had van Lola Orgasm een massage gekregen, met de extra 'anale stimulatie d.m.v. vibrator' erbij. Dit was hem zo bevallen dat hij zeker terugkwam. Of het een probleem was dat hij dan, kwestie van zich op voorhand al te ontspannen, thuis een buttplug zou inbrengen. Zodat hij het grotere model misschien eens kon proberen. Met een onderdrukte grinnik antwoordt ik zo neutraal mogelijk, dat hoe hij zich op een massage wil voorbereiden, geheel zijn keuze is. Een uurtje later stuurt hij me de vraag of hij dit best ook even aan de receptie vermeldt (o jee, zo één)? Ik sta op het punt te schrijven : 'Of u nu een banaan, een komkommer of desnoods een hele fruitmand in uw hol steekt - dat kan ons geen reet schelen (pun intended)' maar ik houd me in.

In de loop van de middag: telefoon van Kwart Voor Tien. Kwart Voor Tien is een jonge man met Oost-Vlaams accent die de hele voorbije zomer elke ochtend aan de telefoon hing om, u raadt het al, kwart voor tien. Elke ochtend stelde hij dezelfde vraag: "Zou ik wat informatie kunnen krijgen over de massages?" Na elk antwoord blijft hij zwijgen, of volgt er een idiote vraag als "Wat is dat, een hoogtepunt?" (ja, zo één). Tegenwoordig belt hij minder klokvast maar van Team Receptie herkennen hem allemaal; hoewel hij telkens bij hoog en laag beweert dat het de eerste keer is dat hij belt - zijn mooiste excuus tot nu toe luidde: "Ah nee, dat kan niet, ik ben juist terug uit vakantie, uit Nederland." Omdat je aan dit soort mannen alleen tijd verliest, hebben we hem al aan ons volledige gamma aan trucs onderworpen: ophangen, uitschelden (mijn favoriet), keihard gillen, ... maar zelfs nadat we hem ooit een kwartier in stilte aan de lijn hebben laten hangen, geeft hij niet op.
Zijn derde of vierde telefoontje kwam net toen ik M&M's op mijn chocoladebom van een cake aan het strooien was, en, alsof hij het wist, verraste hij me totaal met een nieuwe vraag. Hij moest het drie keer herhalen, maar ik had hem goed verstaan: "Wilt gij met mij ne kee op date gaan?" Waarop ik het uitproest en zo gier van het lachen dat zelfs de dames uit de kleedkamer komen kijken wat er zo grappig is.

Nog een verhaal? In de avond verschijnt een Indische klant die bij de receptioniste meteen een zucht uitlokt: "Die zit altijd aan je aan terwijl hij het heeft over 'energiestromen', vreselijk." Hij kiest uiteindelijk voor Kimora Liu, een super-intelligente en perfect Nederlandstalige dame, die met een 'oké dan maar' haar jurkje fatsoeneert. "Als hij teveel zeurt, doe je maar van: 'yes sir, yes sir'," lach ik, met mijn beste onderdanig Thaise stemmetje. "Dat doe ik wel vaker," vertrouwt ze me met een knipoog toe, en plotsklaps verandert ze in het stereotype van giechelend, naïef-ogend Aziatisch meisje, de droom van elke Asian-lover. "Maar met 'suckie suckie five dollar", daar moeten ze niet mee komen aanzetten!" (Achteraf vertelt ze dat hij hààr een tantramassage had gegeven, want dat kon hij natuurlijk, en bij een echte tantra begin je als masseur met het hoofd van je klant in de schoot. "Dus die hing daar boven mijn hoofd, dat spel bengelde in mijn gezicht, en dan maar zeggen: Trust me! Trust me! Gelukkig had ik hem in de douche goed gewassen en wist ik dat hij proper was...")

My job might not be perfect, but I love it. To bits. Van de rare vragen tot de kinky klanten: de dagelijkse confrontatie met de ware aard van dat vreemde beestje mens is net wat het zo boeiend maakt. En de vriendschap, zelfs liefde, die ik van mijn schatten krijg - ik zou ze voor geen geld willen missen.

Brief aan het Edegemse gemeentebestuur

Een brief die ik deze zomer naar het gemeentebestuur van Edegem stuurde als reactie op een informatiebrochure rond de geplande kentekencamera's. De Collegewijk, vlak achter mijn hoek, heeft zwaar te leiden onder het sluipverkeer dat de files in Mortsel wil vermijden, en men wil dat tegengaan door 's ochtends alle nummerplaten te flitsen. Wie niet in Edegem woont of uitzonderlijke toelating heeft gekregen, wordt (na een gewenningsperiode) beboet.


Beste Gemeentebestuur,

vandaag vond ik in mijn brievenbus (Fort V Straat 36) een brochure over de verkeersontradende maatregelen die deze herfst zullen worden toegepast in de collegewijk, waarin u verklaart graag mijn mening te horen als Edegemnaar. Bij deze: waar ik vroeger het plan van de kenteken-herkenning al weinig genegen was, ben ik nu ronduit gedegouteerd en beschaamd om Edegemnaar te zijn.

Waar ik mij het meest aan stoor, is de hypocrisie en het gebrek aan solidariteit dat uit dit hele plan spreekt.
U heeft het over 'mensen die hier niet moeten zijn'. Hoe kan u dat nu weten? Alsof er mensen voor de lol tussen 7u en 9u 's morgens toertjes gaan rijden door een drukke woonwijk! De auto's die daar rijden, rijden daar juist omdat ze weinig anders kunnen. Het is heus geen pretje om in die smalle straatjes vol parkeerstroken, bermen en ingewikkelde kruispunten te rijden, maar het is voor sommigen blijkbaar nog een tikkeltje minder erg dan benzine staan te verstoken in de files door Mortsel. Die stoute en 'hardleerse' chauffeurs toch!

Die 970 auto's tijdens de spitsuren, moeten érgens langs kunnen. U sluit nu één sluipweg af? Dan zoeken ze er andere. Binnenkort zit het centrum van Edegem strop, staan er files in de Boerenlegerstraat en gaan de omliggende gemeentes dergelijke asociale maatregelen moeten gaan nemen. Wat als over een paar jaar Kontich en Hove wijken gaan sluiten voor niet-inwoners? We creëren hier als gemeente een gevaarlijke precedent!

Ja, er rijden veel mensen met de auto. Er rijden misschien te veel mensen met de auto. Dat is een probleem dat het gemeentelijke niveau overstijgt, waar veel grotere veranderingen voor nodig zijn: flexibeler openbaar vervoer, een drastische inperking van woon-werk verkeer, een totale verandering in mentaliteit én beter weer. Een probleem dat je niet kan oplossen, moet je aanvaarden.
Om er dan creatief mee aan de slag te gaan. Vandaag is het rijden doorheen deze wijk een heuse beproeving - waardoor je als chauffeur op zoveel dingen moet letten dat het onveilig wordt. Het trage tempo en het vele remmen is slecht voor zowel de auto als het milieu. In plaats van zozeer het verkeer te willen minderen in de buurt, is het misschien beter om voor een vlotte en veilige doorstroom te zorgen rond de binnenkant van de wijk heen, bijvoorbeeld via de Adrien de Gerlachestraat rond het Fort. Dan krijg je een rij aanschuivende auto's, maar die zijn minder belastend dan de huidige situatie. Ik woon bijna twintig jaar in de Fort V Straat en zover ik mij kan herinneren stond er elke morgen tussen half acht en half negen een rij auto's doorheen de hele straat aan te schuiven - ik heb er mee leren leven en zie niet in waarom de bewoners van de collegewijk dit niet zouden kunnen.

Maar als we dan zo nodig groenlievend en milieuvriendelijk moeten zijn, en vergeet vooral niet De Kinderen! : maak dan de hele wijk autovrij. Ook voor bewoners. Er staat mij iets bij van 'iedereen gelijk voor de wet', of 'verbeter de wereld, begin bij jezelf' en dergelijke slogans.

Of stop met zeuren.

Met vriendelijke groeten,
Hannah Van Hoof

Noot : tot op heden ontving ik geen reactie.

Figuurlijke ballen

Column n.a.v. het mini-relletje rond Gert Verhulst die zich uitte als 'anti-feminist'.

link naar het originele artikel (04 mei 2012):
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120504_118 

Figuurlijke ballen

Ik weet niet waar ik me meer aan erger: Gert Verhulst zijn uitspraken over feministen en vrouwen die trots zijn op hun (figuurlijke) ballen, of de reactie van Eva Brems. Niet zozeer om wat ze zegt, maar dat het net van haar moet komen, de net iets te perfect gecaste Groen-politica en knuffelprofessor in de heilige mensenrechten. Dat moet wel een hele slechte man zijn, als die een dotje als ons Eva kwaad kan maken. Ergens geef ik hem namelijk op één punt gelijk - feminisme is een lelijk woord.

Radicale feministen in het West-Europa van de 21e eeuw lijken even overbodig als radicale atheïsten. Ze hebben de oorlog eigenlijk al gewonnen, maar blijven een beetje natrappen. Terwijl we, in vergelijking met de rest van de wereld, al ongelofelijk ver staan. Vrouwen die hun eigen leven mogen opbouwen, hun eigen keuzes maken en kansen grijpen zijn geen uitzondering meer, maar de regel. Daar mogen we trots op zijn, toch? Buiten een beetje zeuren over glazen plafonds en het al dan niet bestaan van loonsverschillen valt er vandaag nog weinig te doen. Of wel?

Wat heeft die eeuw van feministische revolutie nu eigenlijk helemaal voor ons gedaan? We behaalden, kort door de bocht, twee grote mijlpunten: ten eerste, vrouwen mogen gaan werken! Hoera! Ons eigen geld verdienen, ons zelf de stress bezorgen, moeten gaan werken ... hmm. Bedankt, grootmoeder. Ten tweede, vrouwen mogen gaan stemmen! Yes! Dat was nu juist hetgene waar we op zaten te wachten. Wel jammer dat het hele kiessysteem zo hol is als de holle kies van een methjunkie. Het lijkt wel alsof we de vervelendste aspecten van man-zijn hebben overgenomen, en het leukste deel hebben laten liggen. En dat is net hetgene waar mannen als Gert Verhulst zo bang van zijn, en waar vrouwen als Eva Brems niet ver genoeg in gaan: vrouwen die het recht opeisen om zich ook als een zwijn te gedragen.

Die ijzingwekkende preutse kramp waar feministas in schieten als het over seks gaat, is dat nodig? Een vrouw reduceren tot een seks-object lijkt net geen halsmisdaad. Terwijl, dames, laten we het nu gewoon accepteren en verder gaan met ons leven: we zijn soms ook gewoon seks-objecten. De ene al wat vaker dan de andere, al een geluk. Maar laten we niet vergeten dat mannen ook seks-objecten zijn, en hen daar bij gevolg ook naar te behandelen. Want dan zullen we pas echt op gelijke voet leven en zal de feministische strijd gestreden zijn.

Eva Brems ziet haar ideale samenleving als één waar man en vrouw elkaars kunnen cultiveren : waar een man trots is op zijn kookkunst en een vrouw haar kraan zelf kan repareren. In mijn ideale samenleving staan stevige bouwvaksters met een bilspleet ter grootte van een gleuf om een kredietkaart door te halen op een stelling naar de verlegen schooljongens te fluiten. Hoeft een 'tentslet' niet automatisch op een meisje te slaan. Gaan vrouwen naar de hoeren en liggen in elk tijdschriftenrek blootbladen met mannelijke modellen in alle geuren en kleuren. En verlaten succesvolle carrièrevrouwen om de zoveel jaar hun gezin voor een jongere man.

Of gaat dat een stap te ver voor Gert? Wel, hij kan mijn figuurlijke kl*ten kussen.

Meisjesdingen

Column ter ere van de Internationale Dag van het Meisje

Meisjes-dingen

Plan België zette de Internationale Dag van het Meisje (11 oktober, blijkbaar) in de verf door op twee scholen, een Vlaamse en een Waalse, een experiment uit te voeren. 's Ochtends werden de klassen uit het derde middelbaar gescheiden: de jongens kregen gewoon les, terwijl de meisjes een 'uitzonderlijke activiteit' werd beloofd. Ondanks het feit dat ze meteen in een transparante plastic overall werden gestoken, iets wat bij mij toch enige twijfel zou oproepen, stonden ze in de refter enthousiast en nietsvermoedend te luisteren naar hun opdracht. Groot was de schok en afkeer toen bleek dat het ging om taken als 'aardappels schillen', 'de gang schoonmaken' en 'de toiletten kuisen'.

Met een 'oh my god' hier en een 'oh my god' daar gingen ze dan maar aan het werk. Het aardappelen schillen ging moeizaam - vooral omdat verschillende meisjes de verkeerde messen hadden gekregen, wat iedereen die al eens een wortel met een vleesmes te lijf is gegaan meteen opviel. De jongenstoiletten waren vuil, heel vuil, verdacht vuil. Of heb ik een te positief beeld van mannelijke sanitaire hygiëne? Er dreven proppen rond in de kuip van het, overlopende, pissijn en bij het doorspoelen spoot het water alle kanten uit. Het resultaat was voorspelbaar: nerveus gegil, zenuwachtig gegiechel en een eindeloze loop van doorleefde, met rollende ogen ondersteunde 'oh my god'-s.

"Waarom moeten wij dees doen?" vroeg een pientere blondine. Het leek me geen vreemde vraag voor iemand die net, schijnbaar nutteloos, kilo's en kilo's aardappel had gejast. "Omdat jullie meisjes zijn,' was het als antwoord verpakte statement. Het meisje trok een verbaasd gezicht en buiten beeld slaakten haar vriendinnen een gilletje. Want dat was het punt, dat de Vlaamse meisjes zorgvuldig werd uitgelegd door niemand minder dan Koen Wauters van X-factor en The Voice himself. Daarnet hadden ze een halve voormiddag in de schoenen gestaan van zoveel miljoenen meisjes in 'het zuiden' (de meisjes in het oosten werden ter vergemakkelijking vergeten) die, van elke hoop op een toekomst beroofd, niets anders mogen doen dan het huishouden, terwijl hun broertjes naar school gaan. Omdat ze meisjes zijn.

Een sterk punt! Een prachtig punt! Een waardevol en belangrijk punt, dat ik alleen maar kan beamen. Vrouwen kunnen zich niet genoeg realiseren in welke luxepositie ze in 'het westen' verkeren - ik persoonlijk heb me nog nooit gehinderd geweten door mijn geslacht, nooit het gevoel gekregen dat ik iets niet kon of mocht doen, puur en alleen 'omdat ik een meisje ben'. En dat zou zo moeten zijn voor elke vrouw, overal ter wereld.

Maar wie gaat er dan de WC schoonmaken? Wie maakt het eten klaar, houdt het huis proper? Wie vist de haren uit het afvoerputje in de douche? Als deze taken dan zo vernederend en afgrijselijk zijn, waarom doen we ze nog? "We voelden ons behandeld als slaven," vertelde er eentje, doodernstig. Mijn innerlijke huisvrouw (ze bestaat, we like-en wel eens een post van elkaar op facebook) steigerde. Een uurtje zitten knoeien en gibberen met je vriendinnetjes om dan, op aansporen van de regisseur die nog wat actie miste, met je handen op tafel te kloppen en 'Staking! Staking! Staking!' te lachen ... dat Mammy en Eliza daar niet aan gedacht hadden toen ze katoen stonden te plukken in de hitte. En wat jammer voor Monika en Elzbieta dat ze met hun diploma literatuur in Polen nergens terecht konden, zodat ze maar de neuskeutels van Belgische pubers van de schoolbanken gingen krabben.

Hebben de poetsvrouwen van de twee scholen het filmpje al gezien? Zijn die zich bewust van het feit dat hun werk als mens-onterend wordt beschouwd door dezelfde trijntjes wiens troep ze achter hun in skinny jeans gehulde kontjes opruimen? Wat gaan die trijntjes doen als ze zelf een huishouden hebben?

Gelijkheid moet er zijn, dat spreekt voor zich, en bij ons wordt gelukkig de poging tot verdelen van het werk meestal serieus genomen. En al een geluk ligt in theorie voor iedereen de weg naar een opleiding tot eender wat open, los van je geslacht of geaardheid. Maar er mankeert iets anders aan het contrast dat Plan België poogt te schetsen: jongens mogen leuke dingen doen (wiskunde) en meisjes moeten saai en vuil werk doen (het huishouden). Eerlijk? Ik was liever de sigarettenpeuken uit de bloembak naast de lerarenkamer gaan vissen dan de zoveelste sinus en cosinus van elkaar af te trekken. Niet dat stofzuigen en afwassen vandaag hoog op mijn lijst met favoriete bezigheden staan, maar ze staan alleszins hoger dan 'mijn grootmoeder naar de tandarts rijden' of 'menstrueren'. Waarom nuttige en noodzakelijke taken presenteren als ware het duivelse straffen? Als dit experiment ergens toe zou moeten leiden, is het meer respect voor de mensen die dag in dag uit, enthousiast of berustend, zulke klusjes opknappen. Maar nee, nu ging iedereen met een zelfvoldaan gevoel en een nog grotere afkeer van huishoudelijk werk gewoon verder met de les.

Misschien was de boodschap sterker overgekomen als de meisjes hadden mogen kennismaken met hun leeftijdsgenote Souad, die met haar marrokaanse familie gewoon in België woont. Op school doet ze het heel slecht, maar ze heeft geen keuze. Terwijl haar broers liever op straat rondhangen dan hun huiswerk te maken, dweilt zij op handen en knieën de keukenvloer en verzorgt ze haar kleine zusje. Haar ouders beschouwen de school zelfs als tijdverlies: eens ze is uitgehuwelijkt, moet ze er toch mee stoppen.
Zij is een echte slavin. Zij, en de miljoenen meisjes over de hele wereld, die in de ogen van hun familie nauwelijks meer waard zijn dan een stuk vee. Vanavond als ik spaghetti sta af te gieten, denk ik aan hen, zo gelukkig dat ik voor mijn gezin mag koken dat ik zelf zal voorstellen de afwas te doen.

 Nu ja, de afwasmachine in te laden. Zo'n huisvrouw ben ik dan ook weer niet.

Hannah


voor het originele artikel:
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20121010_089