Figuurlijke ballen

Column n.a.v. het mini-relletje rond Gert Verhulst die zich uitte als 'anti-feminist'.

link naar het originele artikel (04 mei 2012):
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120504_118 

Figuurlijke ballen

Ik weet niet waar ik me meer aan erger: Gert Verhulst zijn uitspraken over feministen en vrouwen die trots zijn op hun (figuurlijke) ballen, of de reactie van Eva Brems. Niet zozeer om wat ze zegt, maar dat het net van haar moet komen, de net iets te perfect gecaste Groen-politica en knuffelprofessor in de heilige mensenrechten. Dat moet wel een hele slechte man zijn, als die een dotje als ons Eva kwaad kan maken. Ergens geef ik hem namelijk op één punt gelijk - feminisme is een lelijk woord.

Radicale feministen in het West-Europa van de 21e eeuw lijken even overbodig als radicale atheïsten. Ze hebben de oorlog eigenlijk al gewonnen, maar blijven een beetje natrappen. Terwijl we, in vergelijking met de rest van de wereld, al ongelofelijk ver staan. Vrouwen die hun eigen leven mogen opbouwen, hun eigen keuzes maken en kansen grijpen zijn geen uitzondering meer, maar de regel. Daar mogen we trots op zijn, toch? Buiten een beetje zeuren over glazen plafonds en het al dan niet bestaan van loonsverschillen valt er vandaag nog weinig te doen. Of wel?

Wat heeft die eeuw van feministische revolutie nu eigenlijk helemaal voor ons gedaan? We behaalden, kort door de bocht, twee grote mijlpunten: ten eerste, vrouwen mogen gaan werken! Hoera! Ons eigen geld verdienen, ons zelf de stress bezorgen, moeten gaan werken ... hmm. Bedankt, grootmoeder. Ten tweede, vrouwen mogen gaan stemmen! Yes! Dat was nu juist hetgene waar we op zaten te wachten. Wel jammer dat het hele kiessysteem zo hol is als de holle kies van een methjunkie. Het lijkt wel alsof we de vervelendste aspecten van man-zijn hebben overgenomen, en het leukste deel hebben laten liggen. En dat is net hetgene waar mannen als Gert Verhulst zo bang van zijn, en waar vrouwen als Eva Brems niet ver genoeg in gaan: vrouwen die het recht opeisen om zich ook als een zwijn te gedragen.

Die ijzingwekkende preutse kramp waar feministas in schieten als het over seks gaat, is dat nodig? Een vrouw reduceren tot een seks-object lijkt net geen halsmisdaad. Terwijl, dames, laten we het nu gewoon accepteren en verder gaan met ons leven: we zijn soms ook gewoon seks-objecten. De ene al wat vaker dan de andere, al een geluk. Maar laten we niet vergeten dat mannen ook seks-objecten zijn, en hen daar bij gevolg ook naar te behandelen. Want dan zullen we pas echt op gelijke voet leven en zal de feministische strijd gestreden zijn.

Eva Brems ziet haar ideale samenleving als één waar man en vrouw elkaars kunnen cultiveren : waar een man trots is op zijn kookkunst en een vrouw haar kraan zelf kan repareren. In mijn ideale samenleving staan stevige bouwvaksters met een bilspleet ter grootte van een gleuf om een kredietkaart door te halen op een stelling naar de verlegen schooljongens te fluiten. Hoeft een 'tentslet' niet automatisch op een meisje te slaan. Gaan vrouwen naar de hoeren en liggen in elk tijdschriftenrek blootbladen met mannelijke modellen in alle geuren en kleuren. En verlaten succesvolle carrièrevrouwen om de zoveel jaar hun gezin voor een jongere man.

Of gaat dat een stap te ver voor Gert? Wel, hij kan mijn figuurlijke kl*ten kussen.