Column ter ere van de Internationale Dag van het Meisje
Meisjes-dingen
Plan België zette de Internationale Dag van het Meisje (11 oktober, blijkbaar) in de verf door op twee scholen, een Vlaamse en een Waalse, een experiment uit te voeren. 's Ochtends werden de klassen uit het derde middelbaar gescheiden: de jongens kregen gewoon les, terwijl de meisjes een 'uitzonderlijke activiteit' werd beloofd. Ondanks het feit dat ze meteen in een transparante plastic overall werden gestoken, iets wat bij mij toch enige twijfel zou oproepen, stonden ze in de refter enthousiast en nietsvermoedend te luisteren naar hun opdracht. Groot was de schok en afkeer toen bleek dat het ging om taken als 'aardappels schillen', 'de gang schoonmaken' en 'de toiletten kuisen'.
Met een 'oh my god' hier en een 'oh my god' daar gingen ze dan maar aan het werk. Het aardappelen schillen ging moeizaam - vooral omdat verschillende meisjes de verkeerde messen hadden gekregen, wat iedereen die al eens een wortel met een vleesmes te lijf is gegaan meteen opviel. De jongenstoiletten waren vuil, heel vuil, verdacht vuil. Of heb ik een te positief beeld van mannelijke sanitaire hygiëne? Er dreven proppen rond in de kuip van het, overlopende, pissijn en bij het doorspoelen spoot het water alle kanten uit. Het resultaat was voorspelbaar: nerveus gegil, zenuwachtig gegiechel en een eindeloze loop van doorleefde, met rollende ogen ondersteunde 'oh my god'-s.
"Waarom moeten wij dees doen?" vroeg een pientere blondine. Het leek me geen vreemde vraag voor iemand die net, schijnbaar nutteloos, kilo's en kilo's aardappel had gejast. "Omdat jullie meisjes zijn,' was het als antwoord verpakte statement. Het meisje trok een verbaasd gezicht en buiten beeld slaakten haar vriendinnen een gilletje. Want dat was het punt, dat de Vlaamse meisjes zorgvuldig werd uitgelegd door niemand minder dan Koen Wauters van X-factor en The Voice himself. Daarnet hadden ze een halve voormiddag in de schoenen gestaan van zoveel miljoenen meisjes in 'het zuiden' (de meisjes in het oosten werden ter vergemakkelijking vergeten) die, van elke hoop op een toekomst beroofd, niets anders mogen doen dan het huishouden, terwijl hun broertjes naar school gaan. Omdat ze meisjes zijn.
Een sterk punt! Een prachtig punt! Een waardevol en belangrijk punt, dat ik alleen maar kan beamen. Vrouwen kunnen zich niet genoeg realiseren in welke luxepositie ze in 'het westen' verkeren - ik persoonlijk heb me nog nooit gehinderd geweten door mijn geslacht, nooit het gevoel gekregen dat ik iets niet kon of mocht doen, puur en alleen 'omdat ik een meisje ben'. En dat zou zo moeten zijn voor elke vrouw, overal ter wereld.
Maar wie gaat er dan de WC schoonmaken? Wie maakt het eten klaar, houdt het huis proper? Wie vist de haren uit het afvoerputje in de douche? Als deze taken dan zo vernederend en afgrijselijk zijn, waarom doen we ze nog? "We voelden ons behandeld als slaven," vertelde er eentje, doodernstig. Mijn innerlijke huisvrouw (ze bestaat, we like-en wel eens een post van elkaar op facebook) steigerde. Een uurtje zitten knoeien en gibberen met je vriendinnetjes om dan, op aansporen van de regisseur die nog wat actie miste, met je handen op tafel te kloppen en 'Staking! Staking! Staking!' te lachen ... dat Mammy en Eliza daar niet aan gedacht hadden toen ze katoen stonden te plukken in de hitte. En wat jammer voor Monika en Elzbieta dat ze met hun diploma literatuur in Polen nergens terecht konden, zodat ze maar de neuskeutels van Belgische pubers van de schoolbanken gingen krabben.
Hebben de poetsvrouwen van de twee scholen het filmpje al gezien? Zijn die zich bewust van het feit dat hun werk als mens-onterend wordt beschouwd door dezelfde trijntjes wiens troep ze achter hun in skinny jeans gehulde kontjes opruimen? Wat gaan die trijntjes doen als ze zelf een huishouden hebben?
Gelijkheid moet er zijn, dat spreekt voor zich, en bij ons wordt gelukkig de poging tot verdelen van het werk meestal serieus genomen. En al een geluk ligt in theorie voor iedereen de weg naar een opleiding tot eender wat open, los van je geslacht of geaardheid. Maar er mankeert iets anders aan het contrast dat Plan België poogt te schetsen: jongens mogen leuke dingen doen (wiskunde) en meisjes moeten saai en vuil werk doen (het huishouden). Eerlijk? Ik was liever de sigarettenpeuken uit de bloembak naast de lerarenkamer gaan vissen dan de zoveelste sinus en cosinus van elkaar af te trekken. Niet dat stofzuigen en afwassen vandaag hoog op mijn lijst met favoriete bezigheden staan, maar ze staan alleszins hoger dan 'mijn grootmoeder naar de tandarts rijden' of 'menstrueren'. Waarom nuttige en noodzakelijke taken presenteren als ware het duivelse straffen? Als dit experiment ergens toe zou moeten leiden, is het meer respect voor de mensen die dag in dag uit, enthousiast of berustend, zulke klusjes opknappen. Maar nee, nu ging iedereen met een zelfvoldaan gevoel en een nog grotere afkeer van huishoudelijk werk gewoon verder met de les.
Misschien was de boodschap sterker overgekomen als de meisjes hadden mogen kennismaken met hun leeftijdsgenote Souad, die met haar marrokaanse familie gewoon in België woont. Op school doet ze het heel slecht, maar ze heeft geen keuze. Terwijl haar broers liever op straat rondhangen dan hun huiswerk te maken, dweilt zij op handen en knieën de keukenvloer en verzorgt ze haar kleine zusje. Haar ouders beschouwen de school zelfs als tijdverlies: eens ze is uitgehuwelijkt, moet ze er toch mee stoppen.
Zij is een echte slavin. Zij, en de miljoenen meisjes over de hele wereld, die in de ogen van hun familie nauwelijks meer waard zijn dan een stuk vee. Vanavond als ik spaghetti sta af te gieten, denk ik aan hen, zo gelukkig dat ik voor mijn gezin mag koken dat ik zelf zal voorstellen de afwas te doen.
Nu ja, de afwasmachine in te laden. Zo'n huisvrouw ben ik dan ook weer niet.
Hannah
voor het originele artikel:
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20121010_089
Meisjes-dingen
Plan België zette de Internationale Dag van het Meisje (11 oktober, blijkbaar) in de verf door op twee scholen, een Vlaamse en een Waalse, een experiment uit te voeren. 's Ochtends werden de klassen uit het derde middelbaar gescheiden: de jongens kregen gewoon les, terwijl de meisjes een 'uitzonderlijke activiteit' werd beloofd. Ondanks het feit dat ze meteen in een transparante plastic overall werden gestoken, iets wat bij mij toch enige twijfel zou oproepen, stonden ze in de refter enthousiast en nietsvermoedend te luisteren naar hun opdracht. Groot was de schok en afkeer toen bleek dat het ging om taken als 'aardappels schillen', 'de gang schoonmaken' en 'de toiletten kuisen'.
Met een 'oh my god' hier en een 'oh my god' daar gingen ze dan maar aan het werk. Het aardappelen schillen ging moeizaam - vooral omdat verschillende meisjes de verkeerde messen hadden gekregen, wat iedereen die al eens een wortel met een vleesmes te lijf is gegaan meteen opviel. De jongenstoiletten waren vuil, heel vuil, verdacht vuil. Of heb ik een te positief beeld van mannelijke sanitaire hygiëne? Er dreven proppen rond in de kuip van het, overlopende, pissijn en bij het doorspoelen spoot het water alle kanten uit. Het resultaat was voorspelbaar: nerveus gegil, zenuwachtig gegiechel en een eindeloze loop van doorleefde, met rollende ogen ondersteunde 'oh my god'-s.
"Waarom moeten wij dees doen?" vroeg een pientere blondine. Het leek me geen vreemde vraag voor iemand die net, schijnbaar nutteloos, kilo's en kilo's aardappel had gejast. "Omdat jullie meisjes zijn,' was het als antwoord verpakte statement. Het meisje trok een verbaasd gezicht en buiten beeld slaakten haar vriendinnen een gilletje. Want dat was het punt, dat de Vlaamse meisjes zorgvuldig werd uitgelegd door niemand minder dan Koen Wauters van X-factor en The Voice himself. Daarnet hadden ze een halve voormiddag in de schoenen gestaan van zoveel miljoenen meisjes in 'het zuiden' (de meisjes in het oosten werden ter vergemakkelijking vergeten) die, van elke hoop op een toekomst beroofd, niets anders mogen doen dan het huishouden, terwijl hun broertjes naar school gaan. Omdat ze meisjes zijn.
Een sterk punt! Een prachtig punt! Een waardevol en belangrijk punt, dat ik alleen maar kan beamen. Vrouwen kunnen zich niet genoeg realiseren in welke luxepositie ze in 'het westen' verkeren - ik persoonlijk heb me nog nooit gehinderd geweten door mijn geslacht, nooit het gevoel gekregen dat ik iets niet kon of mocht doen, puur en alleen 'omdat ik een meisje ben'. En dat zou zo moeten zijn voor elke vrouw, overal ter wereld.
Maar wie gaat er dan de WC schoonmaken? Wie maakt het eten klaar, houdt het huis proper? Wie vist de haren uit het afvoerputje in de douche? Als deze taken dan zo vernederend en afgrijselijk zijn, waarom doen we ze nog? "We voelden ons behandeld als slaven," vertelde er eentje, doodernstig. Mijn innerlijke huisvrouw (ze bestaat, we like-en wel eens een post van elkaar op facebook) steigerde. Een uurtje zitten knoeien en gibberen met je vriendinnetjes om dan, op aansporen van de regisseur die nog wat actie miste, met je handen op tafel te kloppen en 'Staking! Staking! Staking!' te lachen ... dat Mammy en Eliza daar niet aan gedacht hadden toen ze katoen stonden te plukken in de hitte. En wat jammer voor Monika en Elzbieta dat ze met hun diploma literatuur in Polen nergens terecht konden, zodat ze maar de neuskeutels van Belgische pubers van de schoolbanken gingen krabben.
Hebben de poetsvrouwen van de twee scholen het filmpje al gezien? Zijn die zich bewust van het feit dat hun werk als mens-onterend wordt beschouwd door dezelfde trijntjes wiens troep ze achter hun in skinny jeans gehulde kontjes opruimen? Wat gaan die trijntjes doen als ze zelf een huishouden hebben?
Gelijkheid moet er zijn, dat spreekt voor zich, en bij ons wordt gelukkig de poging tot verdelen van het werk meestal serieus genomen. En al een geluk ligt in theorie voor iedereen de weg naar een opleiding tot eender wat open, los van je geslacht of geaardheid. Maar er mankeert iets anders aan het contrast dat Plan België poogt te schetsen: jongens mogen leuke dingen doen (wiskunde) en meisjes moeten saai en vuil werk doen (het huishouden). Eerlijk? Ik was liever de sigarettenpeuken uit de bloembak naast de lerarenkamer gaan vissen dan de zoveelste sinus en cosinus van elkaar af te trekken. Niet dat stofzuigen en afwassen vandaag hoog op mijn lijst met favoriete bezigheden staan, maar ze staan alleszins hoger dan 'mijn grootmoeder naar de tandarts rijden' of 'menstrueren'. Waarom nuttige en noodzakelijke taken presenteren als ware het duivelse straffen? Als dit experiment ergens toe zou moeten leiden, is het meer respect voor de mensen die dag in dag uit, enthousiast of berustend, zulke klusjes opknappen. Maar nee, nu ging iedereen met een zelfvoldaan gevoel en een nog grotere afkeer van huishoudelijk werk gewoon verder met de les.
Misschien was de boodschap sterker overgekomen als de meisjes hadden mogen kennismaken met hun leeftijdsgenote Souad, die met haar marrokaanse familie gewoon in België woont. Op school doet ze het heel slecht, maar ze heeft geen keuze. Terwijl haar broers liever op straat rondhangen dan hun huiswerk te maken, dweilt zij op handen en knieën de keukenvloer en verzorgt ze haar kleine zusje. Haar ouders beschouwen de school zelfs als tijdverlies: eens ze is uitgehuwelijkt, moet ze er toch mee stoppen.
Zij is een echte slavin. Zij, en de miljoenen meisjes over de hele wereld, die in de ogen van hun familie nauwelijks meer waard zijn dan een stuk vee. Vanavond als ik spaghetti sta af te gieten, denk ik aan hen, zo gelukkig dat ik voor mijn gezin mag koken dat ik zelf zal voorstellen de afwas te doen.
Nu ja, de afwasmachine in te laden. Zo'n huisvrouw ben ik dan ook weer niet.
Hannah
voor het originele artikel:
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20121010_089
Geen opmerkingen:
Een reactie posten